jueves, 27 de diciembre de 2012

Louis William Tomlinson Lewis


El veinticuatro de diciembre uno de mis cinco ídolos estuvo de cumpleaños. Louis William Tomlinson Lewis estuvo de cumpleaños en nochebuena, parece hecho a propósito. Un regalo. Un gran regalo. Louis es un gran regalo para las directioners, es en cierto modo, como nuestro hermano mayor o nuestro mejor amigo, probablemente una de las personas que son capaces de hacernos reír siempre, en cualquier situación. Louis es ese chico que llamó a una madre en pleno concierto para comunicarle que su hija había lanzado el móvil al escenario y que él lo tenía. Louis es aquel al que le atraen las chicas a las que el gustan las zanahorias pero también ese que es capaz de ponerse serio cuando la situación lo requiere.
Louis es Louis no llegan las palabras para describirlo aunque hay una que se acerca bastante: genial.
Gracias Louis Tomlinson por hacer a tantas chicas felices. Gracias por hacerme feliz.

On December 24 was one of my idols birthday. Louis William Tomlinson Lewis birthday was on Christmas Eve, it seems that it was on purpose. A gift. A great gift. Louis is a great gift for directioners, is somewhat like our older brother or our best friend, probably one of the persons on the world who is always able to make us laugh in any situation. Louis is the guy who called a mother in the middle of a concert to inform her that his daughter had thrown the phone on stage and he had it. Louis is the one who is attracted to the girls who like carrots but also that can be serious when the situation requires.
Louis is Louis, we dont have enough words to describe him but there is one that is pretty close: AMAZING.
Louis Tomlinson thank you for make so many girls happy. Thanks for make me happy.

Tumblr_mfpfq6uolg1rnr15oo1_500_large














miércoles, 5 de diciembre de 2012

Soy de las que piensan que hay cosas en esta vida que no pueden ser compartidas...


... por lo menos no con cualquiera. 
Un libro, por ejemplo, yo creo que aquellos libros que te marcan no pueden ser compartidos con nadie excepto con alguien que de verdad te importe porque si le enseñas un libro que te marcó a alguien con quien no tengas completa confianza sería como dejarle entrar en una pequeña parte de tu cabeza. Vería tus miedos, tus inseguridades y tu alma con solo ser un poco inteligente, con solo tener una mínima capacidad de comprensión.
Y yo no me imagino compartiendo uno de mis libros favoritos con alguien que no me importe, no me imagino comentando esas frases que se quedarán en tu cabeza toda tu vida y que le repetirás a tus hijos una y otra vez, ni riendo o llorando por las palabras escritas sobre el papel a la vez. 
De igual manera que no me imagino compartiendo música porque la música es el alma de las personas. Estoy más que segura que puedo saber la personalidad de alguien solo por la música que escucha, la apariencia siempre te puede engañar pero la música jamás lo hará; de esta manera nadie escucha clásica porque si, porque solo los que la sienten de verdad pueden entenderla, disfrutarla, porque todos sabemos que la música no se escucha, se siente y si no la sientes, entonces, no tiene sentido. 
Y yo quiero ir a un túnel de lavado de coches con mis hijos como en "Just listen" y poner la música y sentirla y enseñarles a sentirla de igual manera, enseñarles, como me enseñaron a mi, a no tener miedo de sus emociones y las experiencias nuevas. Porque, es cierto, todos hemos pasado por nuestro momento "túnel de lavado", porque si, es cierto, hay cosas que solo se sienten de verdad en un túnel de lavado de coches. 

miércoles, 28 de noviembre de 2012

Lo realmente bueno de esta vida, despeina!



Hoy he aprendido que hay que dejar que la vida te despeine, así que he decidido que voy a vivir la vida mucho más intensamente. El mundo está loco, definitivamente loco: lo rico engorda, lo lindo sale caro y el sol que ilumina tu rostro, lo arruga. Y lo realmente bueno de esta vida, despeina. Hacer el amor, despeina; reír a carcajadas, despeina; viajar, volar, correr, meterte en el mar, despeina. Quitarte la ropa, despeina. Besar a la persona que amas, despeina. Jugar, despeina. Cantar hasta que te quedes sin aire, despeina. Bailar hasta que dudes si fue realmente buena idea ponerte esos tacones, despeina. Así que, como siempre, cada vez que nos veamos estaré con el cabello despeinado y sin embargo no tengas la menor duda de que estaré pasando por el momento más feliz de mi vida- Mafalda  

lunes, 29 de octubre de 2012

Días felices...


Y esos fueron días felices, me da igual todo lo que haya tenido que pasar, las pequeñas discusiones (e incluso no tan pequeñas) y los obstáculos que hemos ido salvando poco a poco, juntos. Me da igual todo porque al final del día se que, pase lo que pase y para siempre, estarán ahí, conmigo. 
Días, días felices de risas y miradas cariñosas, de protección, de pelis por la tarde y palomitas, de hacer pasteles y que te dejen lamer la cuchara del chocolate,  de estar mal y que te den un abrazo, de los "no llores que me vas a hacer llorar a mi", de las estupideces de mi madre para hacerme reír incluso cuando no quiero y de los abrazos de mi padre incluso cuando él no da muestras de cariño. Eso, eso es lo importante. ¿Me da pena dejar mi lugar natal? Solo por ellos, por ellos y por la gente realmente importante. Que le den a la familia, mis amigos y mis padres son todo lo que necesito, son mi familia. 

viernes, 26 de octubre de 2012

Rosalía...


"Has de cantar,
meniña gaiteira,
has de cantar,
que me morro de pena."
----x----

"Lugar máis hermoso
non houbo na terra
que aquel que eu miraba,
que aquel que me dera.

Lugar máis hermoso
no mundo n'hachara
que aquel de Galicia,
¡Galicia encantada!

Galicia frorida,
cal ela ningunha,
de froles cuberta,
cuberta de espumas,

de espumas que o mare
con perlas gomita,
de froles que nacen
ó pé das fontiñas.

De valles tan fondos,
tan verdes, tan frescos,
que as penas se calman
nomáis que con velos;

que os ánxeles neles
dormidos se quedan,
xa en forma de pombas,
xa en forma de niebras.

IV
Cantarte hei, Galicia,
teus dulces cantares,
que así mo pediron
na veira do mare.

Cantarte hei, Galicia,
na lengua gallega,
consolo dos males,
alivio das penas.

Mimosa, soave,
sentida, queixosa;
encanta si ríe,
conmove si chora.

Cal ela, ningunha
tan doce que cante
soidades amargas,
sospiros amantes,

misterios da tarde,
murmuxos da noite:
Cantarte hei, Galicia,
na beira das fontes.

Que así mo pediron,
que así mo mandaron,
que cante e que cante
na lengua que eu falo.

Que así mo mandaron,
que así mo dixeron...
Xa canto, meniñas.
Coidá que comenzo.

Con dulce alegría,
con brando compás,
ó pé das ondiñas
que veñen e van.

Dios santo premita
que aquestes cantares
de alivio vos sirvan
nos vosos pesares;

de amabre consolo,
de soave contento,
cal fartan de dichas
compridos deseios.

De noite, de día,
na aurora, na sera,
oirésme cantando
por montes e veigas.

Quen queira me chame,
quen queira me obriga:
Cantar, cantareille
de noite e de día,

por darlle contento,
por darlle consolo,
trocando en sonrisas
queixiñas e choros.

Buscaime, rapazas,
velliñas, mociños,
buscaime antre os robres,
buscaime antre os millos,

nas portas dos ricos,
nas portas dos probes,
que aquestes cantares
a todos responden.

A todos, que á Virxen
axuda pedín,
porque vos console
no voso sufrir,

nos vosos tormentos,
nos vosos pesares.
Coidá que comenso...
Meniñas, ¡Dios diante!"
(...)
Rosalía de Castro, Cantares Gallegos

miércoles, 24 de octubre de 2012

Let me be your...



Que hoy solo tengo ganas de ponerme los tacones y salir a bailar. Que no tengo ganas de lágrimas ni de llanto ni de celos a las cuatro. Que quiero recordarte por tus besos así que bésame hasta que se nos gasten los labios. Que quiero sonreír y verme reflejada en tus ojos y sentir que es así como debemos estar. Que quiero ser tu princesa.  

La chispa que enciende la mecha...



Sonrío. Aun puedo verte aquí. Sigo pudiendo visualizar tus ojos a través de mis párpados y si me concentro lo suficiente aun soy capaz de distinguir tu risa por encima del resto de las voces y aun puedo escuchar tu voz susurrándome el oído y las caricias con dedos temblorosos. Aun recuerdo las miradas tímidas y las conversaciones sin final, los largos silencios solo llenados por nuestras sonrisas, como niños pequeños haciendo una travesura. Recuerdo cuando el uno huía del otro, en ese constante juego de tira y afloja, y te recuerdo llamándome mientras yo caminaba orgullosa como siempre aunque luego tirase el vaso en la mesa porque me ponías nerviosa.

Shut up!



No dejes nunca que digan que eres la “chica afortunada”, no dejes nunca que te digan que tienes suerte, todo lo que has conseguido y a donde has llegado no ha sido suerte, ha sido esfuerzo. No dejes nunca que te valoren menos de lo que vales, que te desprecien por tu aspecto demuestra que vales más que esa simple mirada de asco que te dedicaron antes de rechazarte sin molestarse en conocerte. Demuéstrales, cállales la boca porque ellos no saben nada. No saben si has tenido que escalar montañas o pasar días sin dormir o derramar lágrimas y sangre y todo lo que tuviste. Que nadie se equivoque la vida no es suerte, no dejes que te mientan cada uno tiene lo que se merece.
Y ellos no saben nada de ti ni de tu pasado ni te lo que va a pasar ahora. Y si tienes miedo trágatelo porque una vez estás ahí como has soñado tienes que llegar a más, todo el mundo sabe que puedes brillar más, levanta la cabeza, fija la mirada no eres solo una más del montón y lo sabes, lo sabes.

domingo, 7 de octubre de 2012

Érase una vez...



Una niña que vivía rodeada de gente pero se sentía sola hasta que de repente... aparecieron las personas que iluminaron su vida. Primero una abierta sonrisa le dio la luz suficiente para iluminar su camino y la fue guiando poquito a poquito a pasitos cortos por un camino más fácil, ella misma persona le dio la mano y la levantó cuando se calló de bruces al suelo. Después aparecieron unos brillantes ojos azules que le mostraron el cielo y el mar y le abrieron el camino a base de luz del día. En ese mismo momento de su vida apareció la diversión de la mano de una chica bastante parecida a ella y con ella vinieron la luz del fuego, la oscuridad de la noche, el verde de los campos, la paz y la tranquilidad. Y de repente dejó de tener miedo.
Gracias, una pobre palabra para daros todo mi agradecimiento.

viernes, 14 de septiembre de 2012

Just Listen- Sarah Dessen

Tumblr_lml3sca20u1ql2s17o1_500_large

"Hay un momento en la vida en el que el mundo se calla y lo único que queda es tu propio corazón. Así que más vale que aprendas como suena. Si no, nunca entenderás lo que está diciendo."

"-Bueno, si te das cuenta, la música une a la gente. Posee una fuerza increíble. Algo que dos personas totalmente distintas en todo lo demás pueden tener en común."

"No pienses ni juzgues, solo escucha."

This is what i do...


Tumblr_ma3gjslpcd1qfk8ojo1_400_large
Y yo que pensaba que esto se acabaría. Era de esas ingenuas que sonreía ante el pensamiento del mañana y maldita sea, hoy estoy aquí de pie mirando el futuro y no es ni la mitad de brillante de lo que esperaba aunque yo siempre estaré aquí con una trapo y agua con jabón para limpiarlo y dejarlo reluciente.

miércoles, 12 de septiembre de 2012

Niall James Horan Gallagher.


574520_414077025321789_1984176633_n_large
Hoy está de cumpleaños nuestro rubio irlandés de ojos azules, the most carefree mofo, todas sabemos quien es ¿cierto? Pues claro, Niall está de cumpleaños... 19 ya y los que nos quedan por escucharlo junto con nuestros otros ídolos. 
Este rubio nació el 13 de septiembre de 1993 en Mullingar, Irlanda y su mejor regalo de navidad fue una guitarra aunque para nosotros el mejor regalo es escucharlo cantar.
No podemos olvidar que este chico que hoy cumple 19 y es mundialmente conocido es el mismo que nos hace reír con sus tonterías y que nos enamora más y más con cada twitcam, con cada canción, con cada concierto... Este chico de pueblo que tiene un hermano mayor, que es zurdo y que prefiere jugar con aviones de papel y ser un niño que con corazones de chicas y ser un hombre. Este chico que le dio un beso a las heridas que le vio a una fan en sus brazos y le dijo: ¡para por favor, te quiero! Este chico de risa contagiosa y ojos azules del color de mar. El mismo que hace unos años se presentaba en X factor con timidez a cantar So Sick, el mismo que Katy Perry salvó, el mismo que hoy ha ganado, junto con sus compañeros, un brit y tres VMAS, entre otros. Todas sabemos que al principio recibió una buena cantidad de comentarios de odio de parte de algunas “fans” (aunque no se merecen que las llamemos así) pero pronto el resto de directioners lo arropamos y ahora aquí está, cumpliendo 19 a nuestro lado, diciéndonos desde hace un año lo preciosas que somos.
Por eso hoy podemos decir que le debemos las gracias por enseñarnos a ser despreocupadas, a ser nosotras mismas, a querernos y a luchar por nuestros sueños.
Gracias Niall Horan por ser como eres, por contagiarnos la risa y por decirnos que somos preciosas.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Today is the birthday of our blond blue-eyed irish, the most carefree mofo, we all know who's him, true? Of course, Niall's birthday 19 already and we are to hear it along with our other idols.
This blond was born on September 13, 1993 in Mullingar, Ireland and his best Christmas present was a guitar but for us the best gift is to hear him sing.
We can't forget that this guy who turns 19 today and is known worldwide is the same that makes us laugh with his silliness and makes us love him more and more with each twitcam, with each song, with each concert... This simple boy who has an older brother, who is left handed and prefers to play with paper airplanes and be a child in stead of play with girls heart and be a man. This boy who kissed the scars of a fan and said: please stop, I love you! This guy with a contagious laugh and blue eyes of the color of sea. The same boy that a few years ago appeared on X factor shyly singing So Sick, the same that today it has won, along with his mates, a brit and three VMAS. We all know that at first received a fair amount of hateful comments from some "fans" (although not deserve to call them that) but soon the rest of directioners clothe him and now here it is, fulfilling 19 beside us, telling us for a year so beautiful we are.
So today we can say thank you for teaching us to be carefree, to be ourselves, to love and fight for our dreams.
Niall Horan Thanks for being you, for makes us laugh and for telling us that we are beautiful.





523596_438390819546375_672412294_n_large10479_476813892342805_768923994_n_large

Tumblr_ma6nvncnaj1r05fd6o2_500_large

404031_261835420585932_602252229_n_large


Aqpdificeaeosip_large



















Tumblr_ma3mpdg6hf1ruygwvo1_500_large



















Tumblr_ma1znaabeo1rsfyrko1_500_large


La historia del cosmonauta ruso...

Tumblr_m4zcwwbn1f1qjkjfoo1_500_large
¿Conoces la historia del cosmonauta ruso?
El cosmonauta, es el primer hombre que sale al espacio, ¿vale? Los rusos ganan a los americanos así que sube a una gran nave espacial pero la única parte habitable de ella es muy pequeña; el cosmonauta va ahí y tiene una ventanilla y mira por ella y ve la curvatura de la Tierra por primera vez, o sea es el primer hombre que mira el planeta del que viene. Y en ese momento está perdido, de repente un extraño ruido (Tap, Tap, Tap) empieza a salir de la consola. Desmonta el panel de control, saca las herramientas, intenta descubrir el sonido, intenta detener el sonido (Tap, Tap, Tap)  pero no lo encuentra, no puede pararlo, continúa. A las pocas horas, empieza a ser una tortura, pasan unos días con ese sonido y él sabe que ese ruidito lo trastornará, enloquecerá (Tap, Tap, Tap), bueno, ¿qué va a a hacer? Está en el espacio, solo, en un armario espacial, le quedan pasar 25 días con ese soniquete. Entonces, el cosmonauta decide que el único modo de conservar la cordura es enamorarse del sonido, así que cierra los ojos y se sume en su imaginación y cuando los abre, a dejado de oír el sonido, oye música y se pasa el resto del tiempo navegando por el espacio en total placidez y paz... 



jueves, 6 de septiembre de 2012

Ojos de Cielo...



Todo empezó así...
“Yes I like the way you smile with your eyes other guys see you but dont realize that is my my loving, there's something about your laugh that it makes me wanna have to there's nothing funny so we laugh at no-no-nothing...”
Y siguió así...
“Every minute's like our last so lets just take it real slow forget about the clock that's tick tick ticking”


Últimamente no hago más que dedicar entradas a personas, bueno, no, personas no, amigas, amigas muy importantes para mi. Puede que sea una cursilada, o que no venga a nada, pero seguiré haciéndolo si simplemente consigo que sonrían. Y seguiré haciéndolo porque, además, es mi pobre manera de agradecer todo lo que hacen por mi, mucho, muchísimo más de lo que yo hago por ellas.



Querida Ojos de Cielo...
Ya hace dos meses que nos conocimos, parece mentira que el tiempo haya pasado tan rápido. Parece mentira que en doce días nos hayamos cogido este cariño. Pero así es. En el tiempo que nos dio el campamento nos volvimos cercanas, muy cercanas. Aunque todo empezó, eso si gracias a 1D y en serio, me gustaría decirles GRACIAS aunque solo sea por haber hecho que nos acercáramos más la una a la otra porque gracias a ellos nos volvimos más cercanas y de repente: ¡Bom! Resulta que somos increíblemente parecidas, resulta que nos llevamos bien y mejor que bien y resulta que he encontrado una gran amistad donde nunca pensé que la encontraría. Y esta vez no, no fue como las demás. Acabó el campamento y parece que eso nos unió más y todos los días empezamos a hablar, primero sin más, y ahora con nuestros horarios fijos: por la mañana un poquito si las dos podemos y si no, charla obligatoria por la night. Nada de por la noche, no, no, nosotras parlamos en la night.
Aun me acuerdo cuando te puse el apodo: ojos de cielo. Porque yo tengo una obsesión con los ojos azules y los tuyos son azules, azules pero MUY azules. Nada de gris o azul grisáceo o verdoso. No, no, indudablemente azules. Azul cielo. Y después vino media directioner aunque eso fue cosa de Carol que recuerdo que me dijo: me alegro que hayas encontrado a tu media directioner y yo dije:¡ostrás! Y después, cada vez que hablábamos más y más nos dábamos cuenta de nuestro parecido y de ahí salió: hermanas separadas al nacer.
Un poco más tarde pusimos la fecha: 7 del 7. Siete por la resta de mi fecha de nacimiento con la tuya, siete por que es tu número favorito y uno de los míos, siete por el mes que nos conocimos y siete porque fue el mes en que se formó nuestra banda de música favorita.
Y ahora que estoy aquí escribiendo esto sin ser capaz de expresarme como quiero hacerlo, sin conseguir que me salgan las palabras, se que jamás me olvidaré de tus caídas, de cuando te pusiste a reírte mientras te limpiaba la sangre cuando te habías caído y me contagiaste la risa. No olvidaré nuestras charlas hasta las tantas en las que nos da por filosofar o por delirar. No olvidaré nuestras ideas de manicomio ni nuestras llamadas que duran horas en las que te pones a argallar por detrás porque no puedes parar quieta. No olvidaré cuando te pones hiperactiva y tienes que moverte porque si no te estresas. No olvidaré que tu gran pasión es el teatro, ni que te encanta bailar, que sabes bailar ballet, funky y veintemil tipos de baile más, ni que sabes pintar pastel, con acuarelas, con lápices o incluso al óleo. No olvidaré que Zafón es de momento tu escritor favorito. No olvidaré que te encanta nadar y que no puedes vivir sin música. Ni tampoco que eres muy inteligente pero te da vergüenza decirlo (aunque yo siempre me aprovecharé de ello ;) ) No olvidaré que eras zurda y tu abuela te cambió a diestra porque no le gustaba esa costumbre. No olvidaré que escribes genial aunque no te lo creas. No olvidaré nada de eso así como no olvidaré las cartas, los dibujos, las fotos o los emails ( ya sabes ;) ) Solo pido que tú tampoco lo hagas.
Te quiero media directioner, 7 del 7.
Happy 2 months :)
















 Feliz día 7 Media Directioner :) <3







martes, 4 de septiembre de 2012

She is my best friend...

Como muchas otras veces me remito a las pruebas a la hora de decir que no soy una persona cariñosa aunque si que me he vuelto más con el paso de los años. Pero incluso aunque no sea cariñosa siempre estaré ahí para mis amigos, porque puede que no sea la persona más mimosa del mundo pero eso no quiere decir que no sea la que más quiere de él...


Querida mejor amiga...
Han sido muchos años juntas, ¿Cuántos? ¿Ocho? ¿Nueve? Ni yo misma lo se bien, solo se que se me han pasado volando y que cada minuto a tu lado aunque fuese un minuto de discusión ha valido la pena. Hemos pasado por montones de cosas juntas: primeros amores, exámenes, caídas, torpezas, discusiones, peleas familiares, campamentos, profesores, compañeros, amigos... Y cada una de esas pequeñas anécdotas han ido formando nuestro años de amistad. Puede que para el resto del mundo todos esos emails, todas esas fotos raras y nuestras miradas cómplices en clase o nuestras risas no signifiquen nada, pero de hecho significan todo. 
Puede que nadie más entienda cuando nos "pinchamos" la una a la otra o cuando nos peleamos y a la vez estamos pensando en que momento nos vamos a echar a reír. Puede que nadie entienda la importancia de las tardes en mi casa comiendo palomitas y hablando de todo, de las cosas más serias o de las más tontas. Desde luego nadie entendería el momento en el que me dijiste que tenía que parar y yo me enfadé y creí que la forma en que me lo habías dicho era porque no te importaba lo suficiente y luego me di cuenta de que no, de que era porque estabas enfadada porque si te importo. 
Nadie entendería cuando haces de hermana mayor y me consuelas cuando estoy triste y deprimida haciendo de hombro donde llorar, ni tampoco cuando te pones en plan bebé amoroso. No entenderían nuestras charlas con doble sentido ni nuestro sarcasmo ni nuestras caritas de mala leche cuando hablamos por email que en realidad no significan eso. 
Tampoco entenderían la mayor parte de nuestras conversaciones que se basan en los años y años que hemos estado juntas, en la confianza que tenemos y en que siempre sabemos lo que piensa la otra. 
Y por supuesto, no entenderían mis persecuciones para que no te vayas o las charlas en las "noches de chicas" 
Y puedo decir con total seguridad que nadie como tú para entender mis salidas maduras. Nadie como tú para hacerme de enfermera cuando me dan las crisis de ansiedad o cuando estoy mala del asma. Nadie como tú para decirme en las clases de educación física: Andrea para que mira como estás. O tus: ¿Estás bien? ¿Te traigo el inhalador? Nadie como tú para negar con una sonrisa cada vez que me tropiezo. Nadie como tú para explicarme las cosas que no entiendo como si fuese una niña pequeña. Nadie como tú para reñirme cuando hago algo mal. Nadie como tú para decirme una y otra vez que no le puedo dar tanta importancia a las cosas. Nadie como tú para hacerme reír incluso cuando no quiero hacerlo. Nadie como tú para hacer que olvide todos mis problemas. 



Y yo sigo aquí, escribiendo lo mucho que me importas porque sigo pensando que no te lo digo lo suficiente y porque siempre estoy pensando que un día de estos dejarás a la idiota de tu amiga por la cual has perdido amistades y años de no tener canas. Porque se que has perdido muchas cosas solo por ser mi amiga y te lo agradezco como no lo sabes bien. Por eso nunca me canso de hablar contigo, de sacarnos fotos raras, de sacarte sonrisas aunque sea a base de decir bestialidades y ganarme collejas, de cantar canciones a grito pelado haciendo caras raras, de siempre acabar haciendo que comas incluso cuando dices que no, que no tienes hambre y yo hago como que soy una abuelita: come neniña come. MANGIA MANGIA ;) 



Por todas estas cosas y por muchas muchas más (lo siento no puedo resumir tantos años de amistad en solo unas líneas) Eres tú y siempre serás tú mi mejor amiga, la que siempre me saca una sonrisa, la que es protagonista en mis historias, la modelos de mis fotos, mi hombro donde llorar, mi bebe que cuidar, mi hermana mayor, mi enfermera personal y en realidad cualquier cosa que necesite, lo se. Gracias por todo, pequeña...








viernes, 31 de agosto de 2012

Just me...



Hacía tanto tiempo que no me sentaba a escribir así, como ahora, música de piano o violines de fondo para, simplemente, descargarme que ya casi no recordaba como se sentía y ahora me he dado cuenta de cuanto lo he echado de menos. Ahora que cierro los ojos y me muevo al ritmo de la música a la vez que tecleo solo de memoria... me doy cuenta de que si, lo había echado de menos, se me habían acumulado las palabras y ya no podía ni pensar bien. Supongo que es porque soy de esas personas que piensan demasiado, personas con exceso de palabras como digo yo, demasiadas cosas que decir pero poco tiempo o pocos lugares donde expresarlas. Y ahora mismo si soy sincera no estoy haciendo nada más que escribir lo primero que se me pasa por la cabeza, no pienso si tiene sentido, si sueno bien o es demasiado filosófico, porque cuando estoy así, en este estado, en estos momentos es cuando soy verdaderamente yo misma, sin importar los demás, sin importar el pasado, sin importar todo lo malo. En momentos como este soy solo yo, una hoja en blanco esperando por ser cubierta y la música. ¿Puede haber algo mejor? No lo creo.  

Forever Young


And-beautiful-black-blonde-favim.com-491431_large
Quiero sentir que sigo siendo la misma. Que sigo siendo la misma loca que se sacaba fotos raras con su mejor amiga sin tener verdadera vergüenza de quien las pudiera ver. Que sigo diciendo tonterías y riéndome de cosas sin sentido. Que no me he vuelto adulta, por lo menos no del todo. Que las cosas más estúpidas siguen haciéndome gracia porque eso significará que aun no está todo perdido y que incluso aunque haya crecido y madurado no he perdido mi esencia que es en el fondo lo más importante de cada uno. Quiero acordarme de la historia del astronauta ruso y convertir el ruido molesto en un bonito sonido. Y quiero verme reflejada en el espejo y que cuando sonría pueda ver a aquella niña pequeña con dos coletas de sonrisa pícara, mejillas sonrojadas y mirada intensa. Quiero volver a ser aquella que se inspire con la música de un piano, que cualquier cosa le sirva para crear un extenso tema de conversación, esa que encontraba una manera de discutir por cualquier cosa y siempre acabar riéndose. Aquella cuya risa no le parecía desafinada y que caminaba por los bordillos de las aceras. La que respiraba y le decía a su madre: huele a verano. Quiero sentir que no he perdido eso. Que sigo siendo la misma.  

jueves, 30 de agosto de 2012

Love me for me...


Tumblr_m0up7hcra31qkwhq8o1_400_large
Y por mucho que lo intente siempre seré está chica de aspecto triste y misterioso que por mucho que conozcas sabes que siempre te quedará algo por descubrir. Y ya me he cansado de buscar, de decepcionarme y llevarme disgustos. Estoy cansada de ser la chica fuerte que llora por las noches en la cama, cansada de no dormir y asomarme el balcón a las tres o cuatro de la mañana para no ver nada y darme cuenta de que eso es lo que es mi vida. ¿Qué puedo hacer si no me quieres o no me quieres querer? Por mucho que me esfuerce por acercarme se que siempre va a acabar mal así que solo me queda disfrutar de esos pequeños pedazos de vida que se acumulan entre problemas y discusiones ridículas. Y que puedo hacer más que decirte que dejes de mentir, que dejes de decirme que me quieres, que te preocupas cuando no es cierto. Que dejes pasar las horas en el reloj, los días, las semanas, que te olvides de mi; no, espera, eso ya lo has hecho. Y ahora, pregunta, pregúntame si eso es lo que quiero. ¿Es lo que quiero? No.

miércoles, 29 de agosto de 2012

August 29


On August 29, 1993 Liam James Payne was born. That is the reason why today all directioners have something to celebrate, today is one of our idols birthday and from here, as in many other places, wish you happy birthday.

Liam had health problems when he was a child, one of his kidneys wasn't  working. Now, at nineteen, is completely healthy, his two kidneys work and has taught us, all directioners, to fight for our dreams, no matter how many times you've been rejected, to not let you bring down...

Thank you Liam for all you've done for all of us so far...

With love,  a directioner. 


------------------------------------------------------------------------------------------------------------
El 29 de Agosto de 1993 Liam James Payne nació. Esa es la razón por la cual hoy todas las directioners tenemos algo que celebrar, hoy uno de nuestros ídolos está de cumpleaños y desde aquí, como desde muchos otros sitios, se le desea feliz cumpleaños. 

Liam tuvo problemas de salud cuando era pequeño, uno de sus riñones no funcionaba. Ahora, con diecinueve años, está completamente sano, sus dos riñones funcionan y nos ha enseñado a todas las directioners a luchar por nuestros sueños, a que no importa las veces que te hayan rechazado, a no dejar que te tiren...

Gracias Liam por todo lo que has hecho por nosotros hasta ahora...

Con amor, una directioner.


A1mqx14cuairsmp_largeTumblr_m9b6w1mkva1rckygzo1_500_large 

A1hk_mzcmaas_gy_large