lunes, 29 de octubre de 2012

Días felices...


Y esos fueron días felices, me da igual todo lo que haya tenido que pasar, las pequeñas discusiones (e incluso no tan pequeñas) y los obstáculos que hemos ido salvando poco a poco, juntos. Me da igual todo porque al final del día se que, pase lo que pase y para siempre, estarán ahí, conmigo. 
Días, días felices de risas y miradas cariñosas, de protección, de pelis por la tarde y palomitas, de hacer pasteles y que te dejen lamer la cuchara del chocolate,  de estar mal y que te den un abrazo, de los "no llores que me vas a hacer llorar a mi", de las estupideces de mi madre para hacerme reír incluso cuando no quiero y de los abrazos de mi padre incluso cuando él no da muestras de cariño. Eso, eso es lo importante. ¿Me da pena dejar mi lugar natal? Solo por ellos, por ellos y por la gente realmente importante. Que le den a la familia, mis amigos y mis padres son todo lo que necesito, son mi familia. 

viernes, 26 de octubre de 2012

Rosalía...


"Has de cantar,
meniña gaiteira,
has de cantar,
que me morro de pena."
----x----

"Lugar máis hermoso
non houbo na terra
que aquel que eu miraba,
que aquel que me dera.

Lugar máis hermoso
no mundo n'hachara
que aquel de Galicia,
¡Galicia encantada!

Galicia frorida,
cal ela ningunha,
de froles cuberta,
cuberta de espumas,

de espumas que o mare
con perlas gomita,
de froles que nacen
ó pé das fontiñas.

De valles tan fondos,
tan verdes, tan frescos,
que as penas se calman
nomáis que con velos;

que os ánxeles neles
dormidos se quedan,
xa en forma de pombas,
xa en forma de niebras.

IV
Cantarte hei, Galicia,
teus dulces cantares,
que así mo pediron
na veira do mare.

Cantarte hei, Galicia,
na lengua gallega,
consolo dos males,
alivio das penas.

Mimosa, soave,
sentida, queixosa;
encanta si ríe,
conmove si chora.

Cal ela, ningunha
tan doce que cante
soidades amargas,
sospiros amantes,

misterios da tarde,
murmuxos da noite:
Cantarte hei, Galicia,
na beira das fontes.

Que así mo pediron,
que así mo mandaron,
que cante e que cante
na lengua que eu falo.

Que así mo mandaron,
que así mo dixeron...
Xa canto, meniñas.
Coidá que comenzo.

Con dulce alegría,
con brando compás,
ó pé das ondiñas
que veñen e van.

Dios santo premita
que aquestes cantares
de alivio vos sirvan
nos vosos pesares;

de amabre consolo,
de soave contento,
cal fartan de dichas
compridos deseios.

De noite, de día,
na aurora, na sera,
oirésme cantando
por montes e veigas.

Quen queira me chame,
quen queira me obriga:
Cantar, cantareille
de noite e de día,

por darlle contento,
por darlle consolo,
trocando en sonrisas
queixiñas e choros.

Buscaime, rapazas,
velliñas, mociños,
buscaime antre os robres,
buscaime antre os millos,

nas portas dos ricos,
nas portas dos probes,
que aquestes cantares
a todos responden.

A todos, que á Virxen
axuda pedín,
porque vos console
no voso sufrir,

nos vosos tormentos,
nos vosos pesares.
Coidá que comenso...
Meniñas, ¡Dios diante!"
(...)
Rosalía de Castro, Cantares Gallegos

miércoles, 24 de octubre de 2012

Let me be your...



Que hoy solo tengo ganas de ponerme los tacones y salir a bailar. Que no tengo ganas de lágrimas ni de llanto ni de celos a las cuatro. Que quiero recordarte por tus besos así que bésame hasta que se nos gasten los labios. Que quiero sonreír y verme reflejada en tus ojos y sentir que es así como debemos estar. Que quiero ser tu princesa.  

La chispa que enciende la mecha...



Sonrío. Aun puedo verte aquí. Sigo pudiendo visualizar tus ojos a través de mis párpados y si me concentro lo suficiente aun soy capaz de distinguir tu risa por encima del resto de las voces y aun puedo escuchar tu voz susurrándome el oído y las caricias con dedos temblorosos. Aun recuerdo las miradas tímidas y las conversaciones sin final, los largos silencios solo llenados por nuestras sonrisas, como niños pequeños haciendo una travesura. Recuerdo cuando el uno huía del otro, en ese constante juego de tira y afloja, y te recuerdo llamándome mientras yo caminaba orgullosa como siempre aunque luego tirase el vaso en la mesa porque me ponías nerviosa.

Shut up!



No dejes nunca que digan que eres la “chica afortunada”, no dejes nunca que te digan que tienes suerte, todo lo que has conseguido y a donde has llegado no ha sido suerte, ha sido esfuerzo. No dejes nunca que te valoren menos de lo que vales, que te desprecien por tu aspecto demuestra que vales más que esa simple mirada de asco que te dedicaron antes de rechazarte sin molestarse en conocerte. Demuéstrales, cállales la boca porque ellos no saben nada. No saben si has tenido que escalar montañas o pasar días sin dormir o derramar lágrimas y sangre y todo lo que tuviste. Que nadie se equivoque la vida no es suerte, no dejes que te mientan cada uno tiene lo que se merece.
Y ellos no saben nada de ti ni de tu pasado ni te lo que va a pasar ahora. Y si tienes miedo trágatelo porque una vez estás ahí como has soñado tienes que llegar a más, todo el mundo sabe que puedes brillar más, levanta la cabeza, fija la mirada no eres solo una más del montón y lo sabes, lo sabes.

domingo, 7 de octubre de 2012

Érase una vez...



Una niña que vivía rodeada de gente pero se sentía sola hasta que de repente... aparecieron las personas que iluminaron su vida. Primero una abierta sonrisa le dio la luz suficiente para iluminar su camino y la fue guiando poquito a poquito a pasitos cortos por un camino más fácil, ella misma persona le dio la mano y la levantó cuando se calló de bruces al suelo. Después aparecieron unos brillantes ojos azules que le mostraron el cielo y el mar y le abrieron el camino a base de luz del día. En ese mismo momento de su vida apareció la diversión de la mano de una chica bastante parecida a ella y con ella vinieron la luz del fuego, la oscuridad de la noche, el verde de los campos, la paz y la tranquilidad. Y de repente dejó de tener miedo.
Gracias, una pobre palabra para daros todo mi agradecimiento.